Dzisiaj jest: Sobota, 20 Pazdziernik 2018        ||        Imieniny: Ireny, Kleopatry, Witalisa         ||        Twoje IP: 54.224.118.247
Untitled Document

Castingsport – to sport wymierny, rozgrywany na obiektach trawiastych / trawa do 5 cm wys./ jak stadiony, pola golfowe, lotniska itp. Każda rywalizacja jest przeliczana na precyzyjne punkty. Sprzęt do każdej konkurencji jest szczegółowo określony, opisany i kontrolowany by szanse współzawodnictwa były jak najrówniejsze, by zwyciężał najlepszy. Ze względu na charakter dyscypliny, sport ten można uprawiać od bardzo młodego, do podeszłego wieku. Castingsport jest sportem rodzinnym, co pokazała historia dyscypliny. Wiele pokoleń rodzin uprawiało i uprawia go nadal z powodzeniem, osiągając wysokie wyniki na arenach krajowych i międzynarodowych. Z racji miejsca i sposobu rozgrywania jest sportem proekologicznym, pozwalającym na aktywność fizyczną na łonie natury całymi rodzinami.
Słowo Casting (z angielskiego rzut – rzucanie) oznacza wykonanie celnego lub dalekiego rzutu technikami wędkarskimi. Casting w największym skrócie polega na rzucaniu przy pomocy wędki i ciężarka lub sztucznej muchy zawieszonych na żyłce lub lince, do celu, jakim są tarcze i na odległość, przy użyciu trzech najważniejszych technik wędkarskich, tj. muchowej, spinningowej i multiplikatorowej.  Casting wywodzi się w prostej linii z amatorskiego połowu ryb na wędkę. Regulamin Castingu od swego powstania, aż do dzisiaj stale ewoluuje. Zawodnicy uprawiający obecnie casting na świecie rozgrywają zawody zgodnie z regulaminem ICSF (International Casting Sport Federation) w kategorii kobiet i mężczyzn. W kategorii kobiet rozgrywa się dwa wieloboje składające się z 7 – u konkurencji (5-bój i 7-bój), a w kategorii mężczyzn trzy wieloboju z 9-u konkurencji (5-bój, 7-bój i 9-bój). 
Konkurencje Castingu można podzielić następująco:

  • Konkurencje muchowe:

wykorzystują techniki wędkarstwa muchowego polegające na wykonywaniu rzutów do celu – tarcz oraz na odległość, jednorącz i oburącz. Konkurencje muchowe to: D 1 - mucha cel, D 2 - odległość muchowa jednorącz i D 6 - odległość muchowa oburącz.

  • Konkurencje spinningowe:

wykorzystują techniki spinningowe polegające na wykonywanie rzutów do celu –tarcz oraz na odległość, jednorącz i oburącz. Rzuty wykonuje się ciężarkami o wadze 7,5 gr (jednorącz) oraz 18 gr (oburącz). Konkurencje spinningowe to: D 3 – tarcza Arenberga, D 4- spinning cel , D 5 – odległość spinningowa jednoręczna, D 7- odległość spinningowa oburęczna.

  • Konkurencje multiplikatorowe:

wykorzystują techniki multiplikatorowe polegające na wykonywanie rzutów do celu - tarcz oraz na odległość przy użyciu specjalnego typu kołowrotka zwanego multiplikatorem. Konkurencje multiplikatorowe to: D 8 – multi cel 18 gr. jednorącz oraz D 9- multi odległość oburącz 18 gr.
Duża różnorodność poszczególnych konkurencji wymaga od zawodników wiele zróżnicowanego treningu. Każda z konkurencji wymaga innych predyspozycji fizycznych oraz psychicznych.
Konkurencje odległościowe to technika szybkość i siła. Konkurencje docelowe to technika, precyzja i skupienie. Bardzo ciężko jest spotkać zawodnika, który naturalnie dysponuje równocześnie tymi wszystkimi cechami. To podobna specyfika do dziesięcioboju w Lekkiej Atletyce. Jak w każdym sporcie wyczynowym jest specjalizacja w poszczególnych konkurencjach. Na Mistrzostwach Świata rozgrywana jest każda konkurencja indywidualnie z finałami wyłaniającymi medalistów w poszczególnych konkurencjach. Wyniki pojedynczych konkurencji zaliczane są do wieloboju. Oprócz klasyfikacji indywidualnej rozgrywana jest klasyfikacja drużynowa w kategorii kobiet i mężczyzn, przy czym drużyny klasyfikowane są w 5-boju, na który składają się konkurencje nr 1 do 5 (dwie muchowe i trzy spinningowe). Kategoria juniorów i juniorek to młodzież w wieku do 18 lat włącznie. W tych kategoriach organizowane są mistrzostwa świata w konkurencjach numer 1 do 5. Praca z młodzieżą w tym sporcie zaczyna się w wieku 8-10 lat, niekiedy wcześniej. Nawyki i ruchy, jakie nabiera młody człowiek utrwalają się i procentują w wieku seniora. Praca w klubach polega na prowadzeniu treningów 3-4 godzinnych kilka razy w tygodniu.  Ze względu na dużą ilość konkurencji, a co za tym idzie wiele elementów do wytrenowania, przeanalizowania i opanowania, zawodnicy muszą być umiejętnie prowadzeni i trenowani, aby osiągnąć dobre wyniki.
Polacy to obecnie obok Czechów i Niemców jedna z trzech najsilniejszych nacji na świecie w castingsporcie. Posiadamy wielu zawodników na światowym poziomie w każdej kategorii. Nasi trenerzy i instruktorzy są bardzo cenieni na świecie. Baza sprzętowa, innowacje mamy na najlepszym poziomie światowym. Jak każdy sport Castingsport poczynił duży postęp techniczny i technologiczny, w którym Polacy mają bardzo duży wkład. W niektórych dziedzinach przodują. Warto zaznaczyć, że Polacy od 2000 roku przywieźli z Mistrzostw Świata, Europy i World Games ponad 300 medali. Byliśmy również wielokrotnie organizatorami na zlecenie ICSF Mistrzostw Świata i Europy. W dniu 10 lutego 2018 r. nasz Związek na zlecenie ICSF organizował Halowy Puchar Europy w Poznaniu, który zakończył się sukcesem sportowym i organizacyjnym. Władze ICSF wystawiły nam najwyższe noty.
Historia i rozwój Castingsportu, czyli sportu rzutowego na świecie.                
Castingsport zapoczątkowany został w połowie XIX wieku. Pierwsze zawody rozegrano w Anglii i Stanach Zjednoczonych w latach: 1861 (rzuty na odległość muchą pstrągową), 1871 (rzuty na odległość muchą łososiową); 1882 (rzuty na odległość, ale wędziskami o ustalonych wagach) i 1884 (rzuty do celu ciężarkiem o wadze ok. 15 gramów). Jednak dopiero po powstaniu w roku 1893 „The Chicago Fly Casting Club" i w 1906 roku Centralnego Klubu, rozwój sportu rzutowego w USA skierowany został na zorganizowane tory. W Anglii naczelna organizacja sportu rzutowego powstała "dopiero w roku, 1927 jako „British Casting Association". W Niemczech propagował sport rzutowy Max Piper, prezes berlińskiej organizacji wędkarskiej. Z jego inicjatywy w roku 1923 rozegrano pierwsze zawody. We Francji sport rzutowy związany jest z nazwiskiem Pierre Arenberga (rok 1910). W Polsce mamy wzmianki o zawodach rzutowych, jakie odbyły się w 1926 roku w konkurencjach odległościowych muchą pstrągową. Również i Skandynawowie bardzo żywo interesowali się sportem rzutowym. Oni też zorganizowali w roku 1936 międzynarodowy turniej, na którym znany norweski zawodnik Arne Schultz (Oslo) zademonstrował nową skandynawska szkołę rzutową, zwaną Holmendammentechnik (Holmendammen to przedmieście Oslo), Arne Schultz wraz ze swym rodakiem Arne Engeset maja istotne zasługi dla rozwoju techniki rzutowej. Stworzyli nowoczesny styl rzutów muchą, i ciężarkiem, a swoje doświadczenia i zamieścili w pracy pt. „Torrfiuefiske" (rok 1935), dotyczącej teorii rzutu odległościowego muchą, oraz w książce „Kasteslukfiske" (rok 1938) z zakresu teorii rzutów odległościowych ciężarkiem. Nowy styl Skandynawów był na owe czasy rewelacją. Arne Schultz już w roku 1935 osiąga w rzucie muchą odległość 35,70 m, podczas gdy rekord Niemiec wynosił wtedy tylko 30,25 i nie był pobity aż do 1952 roku.
Na turnieju w Londynie Norwegowie Bjórn Janson i Olsen, operując tym stylem, zwyciężyli we wszystkich konkurencjach odległościowych muchą, pokonując nie tylko zawodników angielskich, ale i niepokonanego do tego czasu zawodnika USA, Marvina Hedge. Schultz i Engeset byli również poważnymi pionierami walki o nowy regulamin sportowy. W celu stworzenia równych możliwości startu dla wszystkich, lansowali podział na sprzęt użytkowy i wyczynowy. Ich idee zrealizowane zostały dopiero przez międzynarodową organizacje wędkarską po przeszło ćwierćwieczu.
Po II wojnie światowej pojawia się na rzutniach Europy kolejna konkurencja rzutowa. Jest nią skish spinningowy, rozgrywany do dziesięciu lub do pięciu tarcz. Ojczyznąjego jest USA, a słowo skish stanowi skrót angielskiego zwrotu „skill in fishing”, tj. sprawny, umiejętny w wędkarstwie.
W roku 1949 najlepszy wynik w odległości muchowej osiąga Francuz Crevuseveant na turnieju w Wimbledonie. Jego wynik 39,20 m jest o 3,5 m lepszy od rekordu Norwegii i świata.
Odpowiedz Norwegów była natychmiastowa. Młody 15-letnii Jan Lervik (uczeń Arne Schultza) rzuca na odległość 43 m (!). W rzutach odległościowych ciężarkiem również następuje wyraźny skok wyników. Rekord świata Francuza Deveche w rzucie 7,5 g ciężarkiem SW wynosi 84,05 m, a Belga Dauriaca w rzucie 30 g ciężarkiem SW — 134,86 m.
Dalszy rozwój sportu rzutowego i podwyższanie wyników rekordowych przez zawodników całej Europy nie byłyby niczym zahamowane, gdyby nie fakt, że od lat 50-tych XX wieku przez ponad 50 lat międzynarodowy ruch wędkarstwa rzutowego pozostawał w rozbiciu.
Kraje zachodnie, w tym USA, Kanada, Australia, Nowa Zelandia, a później RPA, Japonia i inne, były od 1953 r. zorganizowane w ramach Międzynarodowej Federacji Castingu (ICF – International Casting Federation). W 1958 r. ICF został uznany przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. W 1973 r. ICF stał się członkiem Generalnego Zgromadzenia Międzynarodowych Federacji Sportowych (GAISF –General Assembly of International Sport Federations). ICF był także członkiem założycielem powstałej w 1979 r. Międzynarodowej Organizacji Światowych Igrzysk (IWGA – International World Games Assotiation), a od 1981 r. jego członkowie brali udział w kolejnych Światowych Igrzyskach Sportów Nieolimpijskich (World Games). Od 2003 r. ICF zmienił nazwę na ICSF – International Casting Sport Federation (Międzynarodowa Federacja Sportowego Wędkarstwa Rzutowego).
Kraje byłego bloku wschodniego i część krajów centralnej i południowej Europy w lutym 1952 r. zawiązało w Rzymie międzynarodową organizację wędkarską  - CIPS. W 1970 r. w ramach CIPS wyodrębniła się Federacja Wędkarstwa Rzutowego (FCS). Niektóre kraje były członkami obu federacji.
Najostrzejszym przejawem rozbicia było rozgrywanie przez obie federacje, w okresie do końca lat 70-tych osobnych mistrzostw świata w wędkarstwie rzutowym. Pierwsze próby porozumienia pomiędzy obiema federacjami datują się na koniec lat 60 –tych. W listopadzie 1970 r. na wspólnej konferencji krajów członkowskich ICF i FCS w Stockerau (Austria) ustalono jednolity tekst regulaminu sportowego i wprowadzono go w życie z dniem 1.1.1971 r.
Poczynając od Mistrzostw Świata w Sztokholmie w 1978 r., rozgrywane są wspólne mistrzostwa świata i Europy dla zawodników reprezentujących kraje zrzeszone w obu federacjach.
            Pierwsze próby zjednoczenia obu federacji miały miejsce w końcu lat 80-tych. Doprowadziły jednak tylko do powołania w 1983 r. Światowej Federacji Castingu (WCA – World Casting Association), będącej luźnym związkiem obu federacji.
Dopiero w kwietniu 2007 r. w czasie Kongresu i Zgromadzenia Generalnego ICSF w Zurychu oraz w maju 2007 r. w czasie Kongresu CIPS i FCS w Pradze, doszło do podjęcia konkretnych działań zmierzających do zjednoczenia. Wybrano grupę inicjatywną, która przygotowała warunki zjednoczenia.
            W dniu 6 wrześniu 2007 r. w Malmö (Szwecja), odbyło się wspólne Nadzwyczajnego Zgromadzenie Ogólne obu federacji tj. ICSF i FCS z udziałem przedstawicieli 17, spośród 30 państw członków obu federacji. Podjęto jednogłośną, historyczną decyzję o scaleniu obu światowych federacji pod nazwą ICSF. Nowa federacja przyjęła dotychczasową Konstytucję ICSF oraz utrzymała członkostwo w GAISF i IWGA. Nowa federacja jest również niezależnym członkiem CIPS, w miejsce FCS. Siedzibą nowej organizacji są Niemcy.
Obecnie ICSF jest jedyną międzynarodową federacją sportową działającą w casting sporcie, uznaną przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski z racji członkostwa w: Global Associations of Independent Members of Sport (GAISF), lnternational World Games Association (IWGA) I w Alliance of lndependent Recognized Members of Sport (AIMS).

Castingsport w Polsce
Jako datę początków sportu rzutowego w Polsce uznaje się rok 1950. Historie sportu rzutowego w Polsce można podzielić na trzy okresy.
Pierwszy do roku 1957, to okres, w którym obowiązywał regulamin sportowy oparty na wzorze regulaminu z ZSRR, Bułgarii i częściowo NRD. Był to dwubój spinningowy składający się z jednej konkurencji docelowej i jednej odległościowej. W obydwu konkurencjach używano ciężarka ołowianego o wadze 30 gramów. Okres ten to zdecydowana supremacja Gdańska (Wertyński, Łukaszewicz, Szczech, Rachański, Lewandowski) oraz pojedynczych sukcesów Lublina (Kwapiszewski) i Łodzi (Zabost). W ich cieniu o II i III miejsca walczyli zawodnicy Krakowa (Piotrowski, Balicki, Żurek) i Warszawy (Wróblewski). W tym okresie zawodnicy polscy stawiali sobie za cel pobicie ówczesnych rekordów ZSRR — Antonowa w wieloboju - (782,75 pkt) i Chodonosowa w odległości ( 189 m). Udało się to osiągnąć dopiero po pięciu latach startów. „Zaczarowane", na owe czasy 800 pkt, w wieloboju pierwsi przekroczyli A. Lewandowski i J. Rachański (Gdańsk), oraz K. Żurek i R. Turski (Kraków). W rzutach odległościowych najlepsze wyniki uzyskiwali A. Lewandowski i K. Żurek. W tym okresie odbyły się tylko jedne zawody międzynarodowe z udziałem Polaka. Na turnieju w roku 1957 w Berlinie Lewandowski zdobywa zloty medal i po raz pierwszy styka się z konkurencjami muchowymi, podówczas nieznanymi w naszym kraju.
Okres drugi, charakteryzuje się nowym regulaminem, którego cechą szczególną są dwa wieloboje: spinningowy (4 konkurencje) i muchowy (2 konkurencje). Ciężarek 30-gramowy zastąpiono ciężarkami 7,5gr i 15-gramowymi, a ołów aluminium i sztucznym tworzywem. Okres ten to zdecydowana supremacja Krakowa (Turski, Żurek, Karbowiak, Gut) oraz pojedyncze sukcesy Poznania (Kędziora), Katowic (Dobrowolski) i Warszawy (Krysiak).
W roku 1958 powołano po raz pierwszy kadrę narodowa, w skład, której weszli: Elżbieta Rusinowska, H. Karbowiak, E. Gut, J. Kalicki, K. Żurek, Turski (Kraków), J. Rachański, A. Lewandowski, S. Sobolewski, P. Gendzel, J. Głazowski (Gdańsk), J. Badura, L. Helwing, L. Pierzyński, J. Dobrowolski, A. Szczech (Katowice), J. Krysiak, R. Domkiewicz, Z. Starzyński, J. Olejniczak (Warszawa), T. Sadkowiak, K. Zabost (Łódź), W. Ziółkiewicz, W. Biliński (Opole), Z. Kędziora (Poznań) i St. Chrostkowski (Zielona Góra).
Okres trzeci to lata do roku 1970. Obowiązuje już regulamin sportowy, wydany przez międzynarodową federację ICF.
Zawody rozgrywane były w wielobojach spinningowych (3-bój SU, 4-bój SW), muchowych (3-bój) i spinningowo-muchowych (6-bój SU i 10-bój SW). Okres ten charakteryzują planowane starty międzynarodowe. Ich wynikiem do roku 1970 jest zdobycie 45 medali w klasyfikacji indywidualnej (16 złotych, 17 srebrnych i 12 brązowych) oraz 6 medali w klasyfikacji zespołowej (1 złoty, 3 srebrne, 2 brązowe). Kobiety, choć startowały już w pierwszym okresie, a nawet zajmowały pierwsze miejsca (E. Rusinowska z Krakowa) to jednak dopiero od 1958, otrzymały prawo zdobywania medali w swojej kategorii. Odtąd aż do roku 1966 tytuł mistrzyni Polski pozostawał wyłącznie w rękach zawodniczek z Krakowa (E. Rusinowska, z Krakowa, B. Chmielowska, L. Żurek). Dopiero w 1967 roku bardzo skutecznie przerwała dotychczasową tradycję poznanianka Hanna Kędziora, córka wielokrotnego mistrza Zenona Kędziory. Spośród tych, które stanęły do konkurencji z mistrzyniami, wymienić należy: S. Dauksze i J. Maraszek (Szczecin), M. Joszko (Opole) i St. Pawlak (Poznań).
Na listach mistrzów Polski juniorów podkreślić należy nazwiska: A. Krawczyk, M. Płachtiej, W. Dereziński (Opole), St. Rybarczyk. Włodarczyk (Zielona Góra), J. Krzyk, B. Giblewski (Katowice), J. Wiatr, B. Nowaczyk (Poznań), L. Żurek, W. Rusinowska, J. Duniewicz (Kraków), A. Kurc (Warszawa), W. Ejsmond (Kielce) i A. Paluszyński (Szczecin). Z nich rekrutują się późniejsi mistrzowie Polski seniorów: St. Rybarczyk (trzykrotnie), L. Żurkówna, M. Płachtiej. W kategorii seniorów wyróżniają się w tym okresie dwa ośrodki Kraków (R. Turski, St. Kisielewski) i Poznań (A. Sobieszczyk, Z. Kędziora, A. Kamiński). Reprezentanci tych okręgów zdobyli 4/5 tytułów mistrza Polski. Zawodnikami, którzy włączyli się w duet krakowsko-poznański byli: J. Grund, Br. Żabiński i J. Dobrowolski (Katowice), St. Rybarczyk (Zielona Góra) i M. Płachtiej.
Plonem tego okresu jest zdobycie przez reprezentantów Polski 11 medali złotych, 11 srebrnych i 12 brązowych.
Historia sportu rzutowego to nie tylko tytuły, medale rekordy. Z osiągnięciami sportowymi idzie w parze praca instruktorów, sędziów, działaczy w sukcesie sportowym jest olbrzymi procent ich pracy. Początki i późniejszy wspaniały rozkwit sportu rzutowego to przede wszystkim zasługa pionierskiej i pełnej poświęcenia pracy Leona Łukaszewicza.
W latach 70-tych i 80-tych częściowo z powodów politycznych i ekonomicznych reprezentanci Polski nieregularnie uczestniczyli w mistrzostwach świata i Europy, co przełożyło się na stosunkowo niewielkie zdobycze medalowe. Chlubnym wyjątkiem była tu Hanna Jorasz, która w latach 1967 – 1988 zdobyła łącznie 15 medali, w tym 7 złotych. Pojedyncze medale zdobyli też Stanisław Królak i Stanisław Matys.
Wraz z pojawieniem się od końca lat 80-tych nowego pokolenia zawodników, nastąpił dynamiczny rozwój poziomu sportowego castingsportu w Polsce, który jeszcze przyspieszył po 2001 r., kiedy to funkcję trenera kadry narodowej objął Włodzimierz Targosz. W tym okresie Polska dochowała się wielu mistrzów świata we wszystkich kategoriach wiekowych. Do grona najbardziej utytułowanych należą: Magdalena Kuza (13-krotna i aktualna mistrzyni świata kobiet, aktualna rekordzistka świata w odległości spinningowej), Włodzimierz Targosz (3-krotny mistrz świata, 2-krotny mistrz Europy oraz mistrz World Games 2015 mężczyzn), Jacek Kuza (3-krotny mistrz świata, mistrz World Games 2011 i rekordzista świata mężczyzn w odległości muchowej w latach 1996 – 2001), Natalia Polowczyk (3 – krotna mistrzyni świata i 1-krotna mistrzyni Europy kobiet), Paweł Stopa (4 krotny mistrz świata, 1-krotny mistrz Europy mężczyzn), Janusz Paprzycki 2-krotny mistrz świata i 3-krotny mistrz Europy mężczyzn), Jan Kita (4-krotny mistrz świata mężczyzn), Mateusz Targosz (2-krotny mistrz świata i 1-krotny mistrz Europy mężczyzn), Marek Noga (2-krotny mistrz świata i 1-krotny mistrz Europy mężczyzn), Ewa Borowska (1-krotna mistrzyni świata kobiet), Urszula Włodarska (1-krotna mistrzyni świata kobiet), Oliwia Mośko (1-krotna mistrzyni świata kobiet), Iwona Bialik (4-krotna mistrzyni Europy kobiet).
Polski Związek Wędkarski, w ramach, którego uprawiany był castingsport określany również wędkarstwem rzutowym, od 1958 był członkiem CIPS, a od 1970 r. wyodrębnionej w ramach CIPS - Federacji Wędkarstwa Rzutowego (FCS).
W 2002 r. na Mistrzostwach Świata w Słowenii, wiceprezes ZG PZW ds. Sportu, Adam Zwarycz oraz członek GKS Jacek Kuza podjęli rozmowy z władzami ICF w celu przystąpienia do tej federacji, która od lat 90-tych XX wieku zyskała znaczną przewagę organizacyjną i liczebną nad FCS. Rozmowy te zaowocowały przyjęciem PZW do ICF od 1 stycznia 2003 r. Na kongresie ICSF w Hadze, w kwietniu 2005 r. Jacek Kuza został wybrany na zastępcę członka Zarządu oraz członka Komisji Technicznej, zajmującej się sprawami regulaminu sportowego castingu. W kolejnych dwóch kadencjach tj. w latach 2007 do 2015 Jacek Kuza był członkiem zarządu ICSF.  Od 1 stycznia 2006 r. PZW zrezygnowało z członkostwa w FCS. Na kolejnym Kongresie ICSF w Berlinie w 2015 r. na stanowisko Wiceprezydenta ICSF wybrany został Dionizy Mikołajczyk.
W związku z uprawomocnienia się decyzji Ministra Sportu i Turystyki z dnia 9 grudnia 2016 r. stwierdzającej, że Polski Związek Wędkarski, będący wcześniej podmiotem o statusie polskiego związku sportowego, nie dostosował swojej działalności do wymagań ustawy o sporcie oraz w związku z dokonaniem w dniu 31 sierpnia 2017 r. wpisu do KRS nr 0000108423 uchwalonej w dniu 15 marca 2017 r. na nadzwyczajnym Zjeździe Delegatów PZW zmiany Statutu PZW, który stał się stowarzyszeniem zwykłym działającym na podstawie prawa o stowarzyszeniach, a nie na podstawie ustawy o sporcie, Polski Związek Wędkarski utracił posiadany wcześniej statusu polskiego związku sportowego działającego w wędkarstwie rzutowym. Takiego statusu nie posiada obecnie żadna organizacja.
W związku z tymi ostatnimi wydarzeniami, w październiku 2017 r. został powołany Polski Związek Castingsportu z siedzibą w Krakowie, który zrzesza większość czołowych obecnie zawodników i zawodniczek uprawiających castingsport. PZC będący związkiem sportowym w rozumieniu przepisów ustawy o sporcie został wpisany do KRS, a na Kongresie ICSF w Polsce w listopadzie 2017 r. został przyjęty w poczet członków ICSF.
Kontakty polskich zawodników i działaczy z władzami ICSF pozwoliły reprezentantom Polski na starty w organizowanych co 4 lata Światowych Igrzyskach Sportów Nieolimpijskich; w 1993 r. w Hadze (Holandia), w 1997 r. w Lahti (Finlandia), w 2001 r. w Akicie (Japonia) i w 2005 r. w Duisburgu (Niemcy).
Pozycja osiągnięta przez Polskę w światowym castingsporcie sprawiła, że w XXI wieku, po raz pierwszy od 1960 roku, przyznano naszemu krajowi organizację imprez sportowych najwyższej rangi. Były to najpierw w 2003 r. Mistrzostw Europy Juniorów w Lesznie, następnie w 2005 r. Mistrzostw Europy Seniorów w Lesznie, w 2008 r. ponownie, po 48 latach Mistrzostw Świata seniorów w Krakowie, w latach 2011, 2014 i 2017 Mistrzostw Świata juniorów, dwukrotnie seniorów i jednokrotnie weteranów w Szamotułach. W 2018 r. mają się odbyć w Puławach kolejne mistrzostwa świata juniorów.


stat4u